اون قبل ترا که نمیشه گفت،همین 2 سال پیش تقریبا شایدم یکم بیشتر دلم میخواست یه روز بشینم باهات چند کلمه حرف بزنم و بهت بفهمونم یا بیشتر راضیت کنم که از خر شیطون بیای پایین و بشی همون دوست سابق. بدون فکر کردن به تمام اتفاقایی که بینمون افتاده...فکرشم انگار نشدنی بود. انگار کن که اون روزا و اون حرفا چسبیده شده بود به اسمت.هرچی هم که بالا و پایین می کردم و میخواستم که بگم تموم شده فایده نداشت! احتمالا برای همین هم هیچ وقت نگفتم بیا همه چیز رو فراموش کنیم و بشیم همون دوستای سابقی که هرازگاهی از حال هم خبر می گیرن و چند کلمه با هم حرف میزنن و میرن دنبال زندگیشون دوباره...امروز اما هرچی نشستم فکر کردم نفهمیدم چرا نمیشده و نمیتونستم تو رو جدا کنم از تمام روزای خوب و بد گذشته! که دلم میخواست گوشی رو بردارم و ازت بپرسم راستی دخترت الان چند سالشه؟! اینبار اما از تو مطمئن نیستم! نمیدونم بازم منو ربط میدی به گذشته یا نه؟!...امروز دوست داشتم گوشی رو بردارم و از آدم این روزای زندگیم برات تعریف کنم، هیچ وقت انگار هیشکی رو نتونستم پیدا کنم که بتونم این همه باهاش راحت حرف بزنم از آدمای زندگیم.تو هیچ وقت هم واقعا اونی نبودی که بشه اسمت رو بغییر از یه دوست معمولی چیز دیگه ایی گذاشت یا بهت یه احساسی غیر از یه دوست معمولی داشت...

دیشب میدونی واقعا انتظار نداشتم جواب بدی، بعد همون 10 دقیقه رو نمیتونستم توی زمان تعریفش کنم.تک تک کلمه هات رو مدام با اون چیزی که تو ذهنم مونده تصور می کردم.مخصوصا این روزا و این ماهها که بیشتر از هر وقتی دلم گرمای تنت رو میخواد و احساس می کنم دارم از ذخیره های نداشته ام برداشت می کنم تا این چند ماه هم تموم بشه.دلم تنگ شده برای خوابیدن توی بغلت روی اون تخت نارنجی...بدون تو انگار دیگه نمیتونم خودمو تعریف کنم.محو میشم.گم میشم.میدونی؟اینو دوست دارم

پ.ن:دلم برای کتاب خوندن تنگ شده.برای دراز کشیدن روی تخت و انار خوردن و کتاب خوندن!

پ.ن:سال 2012 هم با تاخیر مبارک.