افتاده ام روی دور تند کتاب خواندن بعد از یه وقفه ی یه ساله تقریبا...حالا کتابخانه ی کوچیکم جا ندارد و باید جایگزینش کنم با یک نمونه ی بزرگتر احتمالا!!...تصمیم گرفته ام هیچ کتابی به دیگری ندهم.حتی صمیمی ترین و مطمئن ترین دوستانم.تجربه ی قدیمی ثابت کرده قرض دادن و قرض گرفتن کتاب حاصلی جز خرابی و پشیمانی نداشته برایم...خرابی از آن جهت که کتاب نازنینم به تاراج رفته و پشیمانی هم از اینکه چرا این کتاب نباید جا خوش کند درون کتابخانه ی خودم...حالا می توانم ادعا کنم کلکسیونی دارم از نوشته های رومن گاری- آلبر کامو- کافکا- یوستین گوردر- هانریش بل- آلبا دسیس پدس و...الخ به دلیل ارادت عجیبی که به رومن گاری دارم چند خط درباره اش دوست دارم بنویسم:

رومن گاری با چهارنام مختلف داستان نوشت،دوبار جایزه ی گنکور برد، تا پایان عمرش به ژنرال دوگل وفادار ماند و هیچ گاه نتوانست خاطره ی فداکاری های خارق العاده ی مادرش را از یاد ببرد. در سالهایی که بسیاری پایان خلاقیت ادبی او را اعلام کردند، با یکی از نامهای مستعارش داستان نوشت و حیرت همان منتقدانی را برانگیخت که دیگر آینده ی ادبی برایش متصور نبودند.به خصوص رمان زندگی در پیش رو که با نام مستعار امیل آژار چاپ شد. در نامه ی خودکشی اش تنها یک جمله را نوشت:(( خیلی خوش گذشت.ممنون و خداحافظ.))

دیشب توی خواب بود به گمانم که حرف میزدیم! داشتم می گفتم دلم برایت تنگ شده و این یک هفته ی آخر انگار قرار نیست تمام شود.حرفی نزدم از جسمی که دلش برایت پر می کشد.نمیشود خب!گفتنش هم حاصلی جز حسرت و افسوس ندارد.از این قسمت بودن انگاری که باید فاکتور گرفت!!!...چقدر روز به روز عاشقم برای تو.

توی این قرارهای دوره ایی دوستانه دیروز قرعه به اسم رستوران کاکتوس افتاد.کباب بره ی دلچسبی داشت.باید که قراری برنامه ریزی کنم اگر تو آمدی حتما یک سلامی به این کاکتوس بکنیم.

پ.ن:من مردها رو دوست دارم.سرو کله زدن باهاشون لذت بخشه.اینکه بفهمی کی باید حرف بزنی باهاشون و کی تنهاشون بذاری واقعا جذابه.به خصوص مردایی که مجبور نباشی خودتو بهشون بشناسونی.همونایی که با اولین برخورد قادرن کشفت کنن!...همونایی که صبر می کنن تا تو اعلام نیاز کنی!